Willeston, Fort Bufort, Theodore Roosevelt NP (noord en zuid) (ND), Belle Fourche (SD), Devils Tower NM, Sundance (WY), Roubaix Lake, Rapid City, Badlands NP, Rapid City, Wind Cave NP (SD), Harrison (NE), Ft Morgan, Boulder, Littleton, Hecra Junction RS, Black Canyon NP, Caddis Flat BLM (CO), Willow Springs BLM, Arches NP, Canyonland NP (Island in the Sky en The Needles), Blanding, Valley of the Gods, Muley Point, Natural Bridges NM, Hanksville, Capitol Reef NP, Burr Trail, Petrified Forest SP, Bryce Canyon NP, Cedar City, La Verkin BLM en Zion NP (UT).

 

De afgelopen ruim twee maanden door het midden van de USA afgezakt naar Utah.

In Utah hebben we de laatste 40 dagen of zo doorgebracht in de diverse National Parks, National Monuments, National Forest, State Parks en Public Lands met heel mooi najaarsweer. Niet dat we veel zomerse temperaturen hebben gehad, we hebben laatste weken in deze periode vrijwel elke nacht vorst gehad van net onder nul tot -11° Celcius, maar wel heel veel zon en helemaal geen sneeuw.

Veel wandelingen in de parken gemaakt, totaal 266km. En ook erg veel geklommen (en gedaald), samen ook ruim 3,3km, en het viel ons in Zion NP op dat het klimmen nu ook makkelijker lijkt te gaan.

 

 

Theodore Roosevelt NP

Op weg naar het Theodore Roosevelt Park zijn we twee forten gaan bekijken. Het eerste fort was Fort Union Trading Post. Buiten waren een paar gebouwen te bekijken en binnen was een expositie over het leven in het fort. Erg interessant. Daar vlakbij was nog een ander fort, Fort Buford. Het museum was dicht, maar alle gebouwen kon je bekijken. Er was ook een begraafplaats met oude graven. Bij dit Fort zat een gratis camping waar we overnacht hebben.

 

Het Theodore Roosevelt NP is verdeeld in twee gedeelten, noord en zuid. Deze liggen en 100km uit elkaar.

 

 

We kwamen het eerst bij het noordelijk deel. Het was overdag een paar graden boven nul en ’s nachts onder nul, maar toch waren er veel tentkampeerders. In het park is één weg waar diverse uitzichtpunten aan zitten en er zijn een aantal wandelingen. Bij een van de uitzichtpunten hebben we een aantal herten gezien. Ook onderweg bizons en kalkoenen gezien.

 

De wandeling aan het eindpunt van de weg was een leuke wandeling. Onderweg heel veel bizonpoep gezien, maar geen bizons. Een andere wandeling langs de route ging naar een prairie dog stadje. Dit zijn erg leuke diertjes. De wandeling ging tussen de ‘woningen’ door. Als je te dicht bij komt gaan ze hun hol in, maar wat verder weg blijven ze gewoon zitten. Het waren er wel heel veel.

 

 

We hebben nog een wandeling geprobeerd, maar we zijn na een tijdje teruggegaan. Het was nogal nat geweest en het pad was soms in een blubber pad veranderd. Nu zou dat nog wel te doen zijn bij een vlak pad, maar soms moest je een stuk omlaag en dat was glijden. Ook omhoog was moeizaam tot onmogelijk. Bij een punt waar we een stuk omhoog moesten en dat niet lukte zonder stok zijn we omgekeerd. De blubber komt ook onder je schoenen waardoor je geen profiel meer hebt. Dan wordt het meer glijden dan lopen. Jammer, maar misschien eens in een drogere tijd opnieuw proberen.

 

Op weg naar het zuidelijk deel van het park hebben we een aantal Geocaches gezocht. Daardoor kwamen we op een paar Oekraïense begraafplaatsen en bij een heel mooi Oekraïens kerkje. Net voor je het park in het zuiden binnen gaat is er een apart deel van het park. Dit heet de Painted Canyon. Daar hebben we een korte wandeling gemaakt. Er zat best wel wat kleur in de rotsen, maar niet heel spectaculair.

 

 

Aan het begin van het zuidelijk deel van het park liep de weg door een prairie dog stadje. We vonden dat we er al veel gezien hadden, maar dit leken er nog wel veel meer. We zijn het rondje over de scenic loop door het park gaan rijden. Onderweg diverse uitzichtpunten en korte wandelingen. We hebben veel korte wandelingen gemaakt. Een van de wandelingen ging naar de oorspronkelijke ingang en we liepen weer door een prairie dog stadje.

Wat een heel bijzondere wandeling was is de Coal Vein wandeling. In de ondergrondse koollagen heeft van 1951 tot 1977 brand gewoed. Soms zagen ze een heel klein sliertje rook en soms wat meer. Uiteindelijk is de brand gestopt in 1977 en is het gebied omlaag gezakt.

In het park is ook een Wind Canyon. Het bijzondere is dat deze canyon door de wind is uitgesleten. Normaal worden canyons door water uitgesleten. Onderweg hebben we een coyote langs de weg zien lopen. Hij zag iets in de berm wat hij wilde vangen en stoorde zich niet echt aan ons, 10 meter verder in de auto.

 

 

Devils Tower NM

Op weg naar de Devils Tower kwamen we langs de restanten van een steenkoolmijn. Er stonden hier allemaal borden met uitleg. Erg interessant.

 

Bij de Devils Tower zijn scenes van de film ET opgenomen. Net voor het park zit een winkel waar ze van alles verkopen dat betrekking heeft op buitenaardse wezens en natuurlijk ook de film ET. De KOA camping net voor het park toont de ET film elke dag. Het is gewoon leuk om te zien wat ze allemaal verkopen.

Devils Tower NM is een klein park. In het park is een camping en daar hebben we gestaan. Gelijk als je het park inrijdt kom je weer door een prairie dog stadje. Het blijft leuk.

 

 

Vanaf de camping zijn we tussen de prairie dogs doorgelopen om een groot rondje om de Devils Tower heen te lopen. Een leuke wandeling met mooie uitzichten. We kwamen bij het informatiecentrum uit en vanaf daar zijn we weer een rondje vlak om de Devils Tower heen gelopen, dus we zijn twee keer om de rots gelopen. Bij het kleinere rondje staan borden met uitleg.

De toren lijkt wel een beetje op basaltkolommen die tegen elkaar aan staan. Ook kom je onderweg langs een plek waar de mensen vroeger met een ladder omhoog gingen. Je kunt de ladder nog zien met een verrekijker of telelens.

 

Badlands NP

Via de Black Forest, Spearfish Canyon, Rapid City en het dorpje Wall zijn we naar de Badlands NP gereden. Het dorp Wall is een erg toeristisch gebeuren. Het hele dorp is in Wild West stijl ingericht. Erg leuk om hier wat rond te lopen. De borden met reclame voor dit dorp beginnen al vele mijlen voordat je er bent.

 

 

We zijn regelmatig gestopt op de uitzichtpunten langs de weg door het Badlands park. Onderweg herten en bighorn schapen gezien. Bij de uitzichtpunten zijn soms korte wandelingen. In de buurt van het informatiecentrum zijn we een wat langere wandeling gaan maken. Een heel bijzonder landschap. Onderweg ook weer een paar bighorn schapen gezien.

 

Mount Rushmore NM

Mount Rushmore is de berg waarin de hoofden van vier presidenten zijn uitgehakt. Het zijn George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln.

De hoofden zijn eerst op schaal gemaakt en daarna nagemaakt op de rotsen. Het meeste van de rotsen is met dynamiet weggeblazen. Dat was een heel precies werk. Erg indrukwekkend om dat te zien. Het is hoofd voor hoofd gemaakt. Er hebben ongeveer 400 mensen aan gewerkt. Een neus is 6 meter lang, ogen 3 meter breed en de mond 5,5 meter breed. We hebben een korte wandeling gemaakt onder de rots met de hoofden door.

 

 

We kampeerden er vlakbij en zijn ook ’s avonds en ’s morgens vroeg gaan kijken. ’s Avonds zijn de hoofden verlicht en ’s morgens zie je de zon op de hoofden verschijnen. We hebben ook mountain goats gezien bij Mount Rushmore. Hele mooie dieren.

 

Wind Cave NP

Op weg naar Wind Cave NP zijn we door het dorpje Pringle gereden. We hadden daar wel iets van de grootste bus Pringles verwacht, maar er was een ander kunstwerk. Dat was gemaakt van fietsen. Een onvoorstelbare hoeveelheid fietsen was gebruikt om er een kunstwerk van te maken. Tussen de fietsen was een Geocache verstopt.

 

 

In het hoogseizoen zijn er diverse tours door de grotten van Wind Cave die je kunt doen, op het moment dat wij er waren was het laagseizoen en waren er maar twee tours waar je uit kon kiezen.

 

De tour van ons ging langs de oorspronkelijke ingang. Wij kunnen ons moeilijk voorstellen dat je daardoor vrijwillig een grot binnen zou gaan. Een hele kleine opening.

Afhankelijk van de luchtdruk in de grotten wordt de lucht de grot ingezogen of juist naar buiten geperst. Op het moment dat wij de tour deden werd de wind naar binnen gezogen. De gids had een windmeter mee en de lucht werd er met 35 mijl (ongeveer 55 km/u) ingezogen.

Wij hoefden gelukkig niet door de oorspronkelijke ingang de grot in. Er was een trap gemaakt die ons de grot invoerde. Eerst 150 treden naar beneden en daarna een wandeling door de grot. Onderweg hebben we popcorn formaties gezien. Dit zijn kleine ronde uitstulpingen die wit zijn en wel wat van popcorn weg hebben. Verder was er iets dat frosting werd genoemd. Dat lijkt wel een beetje op ijskristallen. Later kwamen we in een grote ruimte en daar aan het plafond leek het net of er allemaal plaatjes hingen. Dat heet boxwork. Heel apart, het ziet er een beetje uit als de binnenkant van een kartonnen doos.

Naar boven hoefden we niet met de trap. Dat zou te veel tijd kosten met een groep. Er was een lift gebouwd aan het einde van de wandeling.

 

 

We hebben ook een wandeling gemaakt in het park. Geen mensen gezien op de wandeling, wel bizons die op het pad stonden. Gelukkig was er daar voldoende ruimte om om de bizons heen te lopen. Deze wandeling ging wel aardig op en neer. We hebben ook een andere wandeling gemaakt en die ging voornamelijk over een oude track voor auto’s. Je liep door een kloof, maar de wanden waren niet heel dicht langs het pad.

 

Mammoth Site in Hot Spring

Mammoth Site is een sinkhole waar ze tot nog toe restanten van 61 mammoeten in gevonden hebben.

 

Vroeger was de sinkhole met warm water gevuld en de mammoeten aten er van de planten langs de rand en het warme water nodigde ook uit tot zwemmen. Het probleem was dat ze niet meer uit het sinkhole konden komen omdat de wand steil en glad was en afbrokkelde als ze probeerden eruit te komen. Uiteindelijk stierven ze dan. Langzamerhand is het sinkhole gevuld met slib en aarde.

 

 

In de grond liggen er restanten van dieren die er in de loop van 500 jaar zijn in gevallen. Ze vinden er van alles. Het is over een relatief klein oppervlak, er is een hal omheen gebouwd.

Ze graven voornamelijk langs de rand van het sinkhole. Alles wat er ligt zijn echte opgegraven botten en slagtanden van de mammoeten. Ook worden er veel restanten van andere dieren opgegraven. Het is onvoorstelbaar hoeveel er daar ligt.

Mocht je geïnteresseerd zijn in dinosaurussen, dan is dit zeker de moeite waard. Het Tyrrell museum in Drumheller (Canada) is indrukwekkend, maar dit is realistischer.

 

Black Canyon NP

Op weg naar Black Canyon NP zijn we bij Paul en Ria langs geweest in Boulder (Colorado). Daar een gezellig weekend gehad.

In Boulder ook de op internet bestelde opblaaskano opgehaald bij een Outdoor winkel.

We hebben tot nu toe vaak heerlijk zonnig en warm weer, dus we kunnen nog regelmatig buiten zitten.

 

 

Op weg naar Black Canyon een aantal passen van 3.000 meter gehad en zelfs een van 3.500 meter. De auto heeft hier geen enkel probleem mee en daar zijn wij heel blij mee.

Het gebied op weg naar Black Canyon is erg mooi. Veel meren en erg mooie stukken natuur. In het park zijn twee wegen. De ene weg, de East Portal Road kunnen we niet rijden, want auto’s langer dan 22 feet mogen er niet op. Er zijn scherpe bochten en 16% afdalingen. Dat is wel de weg die naar de bodem van de canyon gaat.

Wij zijn naar het einde van de South Rim Road gereden. Daar is Warner Point, het hoogste punt in het park, 2.523 meter. We hebben een korte wandeling gemaakt en op de terugweg van de weg zijn we op de uitzichtpunten gestopt. Bij de meeste uitzichtpunten is een korte wandeling.

 

Moab

Vlakbij Arches NP en Canyonlands NP is het plaatsje Moab. Een echt toeristendorp, maar heel gezellig.

 

We zijn niet in Moab gaan kamperen. Een stukje voorbij Moab is een BLM (Bureau Land Management) gebied. BLM grond is voor het publiek en op veel plaatsen mag ook gekampeerd worden. Wij zijn dus naar de BLM site aan Willow Springs Rd gereden. Daar was het (nog) druk, maar over het algemeen kun je er wel een plekje vinden.

 

 

We zijn er elf dagen geweest en hebben vanuit daar de parken Arches NP en Canyonlands NP (Island in the Sky deel) bezocht. Je kunt er ook stukken wandelen over tracks en Fred heeft er wat klusjes gedaan. Onder andere heeft hij een lat in de laadbak van de auto gemaakt. De unit vonden wij altijd naar rechts verschuiven, de kant met de slide, en daardoor meer overhangen naar die kant. Dat zou minder moeten zijn met de lat in de laadbak, en dat blijkt ook zo te zijn. Het is wel iets moeilijker geworden om de unit op de auto te zetten, er is nog maar bijna twee centimeter speling, maar dat zal ook wel weer wennen. Ook hebben we onze opblaaskano hier voor het eerst opgeblazen.

 

Arches NP

In Arches NP zijn we de Devils Garden Trail gaan lopen. Eerst kom je langs Landscape Arch, in het park is dit de boog met de grootste overspanning. Vanaf daar werd het klimmen, maar je werd beloond met schitterende uitzichten. Er zijn zijpaadjes naar Navajo Arch en Partition Arch. Aangezien we daar nu toch waren hebben we die ook bekeken.

Daarna door naar Double O Arch. Hier zijn twee bogen boven elkaar. Nog een uitstapje gemaakt naar Dark Angel. We hadden hier ook weer een boog verwacht, maar dit was een grote donkere rots die op een pilaar lijkt.

Later nog een zijpad naar Private Arch gelopen, ook een mooie boog. Uiteindelijk kwamen we weer uit bij Landscape Arch. Op weg naar de parkeerplaats nog een uitstapje gemaakt naar Pine Tree Arch en Tunnel Arch. Dat waren toen wel genoeg bogen voor een dag.

 

 

Een andere dag in Arches NP zijn we de wandeling naar Delicate Arch gaan maken. Aan het begin van de wandeling zijn nog de restanten van Wolfe Ranch. De mensen woonden toen erg klein. Daar in de buurt zijn ook nog rotstekeningen te vinden. Die zijn tussen 1650 en 1850 gemaakt.

De wandeling gaat gedeeltelijk over een kale rots omhoog. Het is een leuke wandeling, wel klimmen, maar allemaal goed te doen. Aan het einde kom je dan bij Delicate Arch.

Later zijn we ook nog naar twee uitzichtpunten op Delicate Arch gelopen. Je ziet de boog goed daar vandaan, maar aan het einde van de wandeling was het toch het mooiste, zo er vlakbij en onder.

 

 

Een ander deel in het park heet de Windows section. Daar zijn ook diverse arches te bewonderen. We hebben Double Arch bekeken, dit zijn twee bogen die aan een kant een pilaar delen. Ook Turret Arch, North Window en South Window Arches bekeken. Overal gaan korte wandelingen heen.

De volgende stop was Park Avenue. Hier staan erg grote en hoge rotsen langs een canyon. Het doet een beetje denken aan de hoge gebouwen aan Park Avenue in New York. Hier een heel stuk tussendoor gelopen. Je komt ook bij een rotsformatie die Courthouse Towers heet. Met wat fantasie kun je in veel rotsen van alles herkennen.

 

 

Canyonland NP

We zijn twee dagen het noordelijk deel van dit park in geweest, het Island in the Sky deel. De eerste dag zijn we een lange wandeling gaan maken, de Syncline Trail. Een heftige wandeling, het is een lange wandeling en je daalt ongeveer 400 meter af de kloof in. Naar beneden loopt goed, beneden loop je ook erg mooi. Het is daar zeker niet vlak, we hebben een tijdje een droge rivier gevolgd. Het lijkt of de kloof doodloopt en er geen mogelijkheid is om eruit te klimmen, maar het pad ging omhoog. Het was klimmen en klauteren over grote rotsen en keien om weer een stuk omhoog te komen. We dachten daarna boven te zijn, maar helaas. We waren net 150 meter geklommen. We moesten dus nog een heel stuk hoger. Ondanks dat het een zware wandeling was, was het erg leuk. Regelmatig weer een stukje dalen en weer klimmen. Volgens de GPS hebben we totaal iets van 900 meter geklommen en dus ook gedaald.

 

 

De tweede dag hebben we het bij uitzichtpunten en korte wandelingen gehouden. Twee wandelingen gingen naar een uitzichtpunt op de White Rim Track. Dit is een 4WD route van 100 mijl lang. Het lijkt door een erg mooi gebied te gaan. Helaas kunnen wij die route niet rijden met Crush, we zijn te breed en te hoog. Er zijn erg smalle stukken bij, langs een afgrond en soms ook overhangende rotsen. Je kunt het ook fietsen, maar wij hebben (gelukkig) geen fietsen.

De laatste korte wandeling ging naar twee uitzichtpunten op de Upheaval Dome. Dit is een krater met erg mooi gekleurde randen. Het is onbekend of een meteorietinslag of een natuurverschijnsel de krater heeft gemaakt.

 

The Needles

Het zuidelijk deel van Canyonlands NP heet The Needles. Ook daar was weer een BLM site om te kamperen net buiten de park ingang. Hier heeft Fred weer een dagje geklust, er komt stof binnen door de ramen van de deur. De tape waar de ramen en de buitenlijst mee zijn gemonteerd zijn deels losgegaan. Fred het nieuwe tape aangebracht waardoor hopelijk minder tot geen stof meer door de ramen binnen komt.

 

Ook in dit BLM gebied kon je weer leuk wandelen over tracks. We zijn er een aantal Geocaches gaan zoeken.

Vlakbij ons plekje nog de huid van een (grote) slang gevonden. De slang zelf niet gezien.

 

 

We hebben in The Needles de Squaw Loop wandeling gedaan. Eerst liepen we door de Big Spring Canyon. Aan het einde moesten we omhoog klimmen, want we moesten doorsteken naar een Squaw Canyon. Vanaf daar weer langzaamaan terug en omlaag naar het beginpunt. Een leuke wandeling om te lopen.

 

De weg naar The Needles is een doodlopende weg, je gaat dus weer dezelfde weg terug naar de snelweg. Op de terugweg zijn we gestopt bij Newspaper Rock. Hier staan rotstekeningen op, best wel veel bij elkaar.

 

 

Valley of the Gods

Valley of the Gods is een heel mooi stukje natuur, vergelijkbaar met Monument Valley. Erg veel rode rotsen in allerlei vormen en formaten. Je mag daar overal kamperen en dat hebben we ook gedaan. De weg er doorheen is maar iets van 30 mijl lang, maar we hebben geen haast. We hebben wat kortere wandelingen gemaakt om Geocaches te zoeken. Heel bijzonder gebied vinden wij.

 

 

Op weg naar Natural Bridges NM

Na Valley of the Gods ging de weg omhoog met allemaal haarspeldbochten, dit stuk heet de Moki Dugway. Een heel mooi stukje weg. We zijn regelmatig gestopt om van het uitzicht te genieten.

 

Na de haarspeldbochten zijn we afgeslagen een doodlopende weg naar Muley Point. Je hebt daar vandaan uitzicht op Monument Valley ver op de achtergrond en op de Goosenecks in de San Juan River.

 

 

Aangezien het ook BLM land is, mag je daar overal kamperen. Wij hebben een mooi plekje aan de rand van de kloof gezocht. Schitterend uitzicht. Je ziet regelmatig barsten en grote rotsblokken die zijn losgekomen van de rand.

Helaas ging het ’s avonds erg hard waaien en zijn we laat op de avond nog een stuk verhuisd in de hoop wat minder wind te vangen, wat helaas niet uitmaakte.

 

Natural Bridges NM

In dit park is een rondje langs drie natuurlijke bruggen. Alle drie de bruggen bekijk je dan van bovenaf. De bruggen vallen wel een beetje weg tegen de achtergrond, dat komt door de kleur. Alles is een beetje grijs / geel / wit en je moet goed kijken om de bruggen te zien. De bruggen zijn ontstaan doordat de rivier hier vroeger doorheen slingerde (goosenecks). Uiteindelijk is de rivier doorgebroken en heeft een weg door de rotsen uitgesleten. De bruggen zijn hier een overblijfsel van. Ze slijten nog wel verder.

Ook is er een stop waar je in de kloof restanten zien van Pueblo huisjes. Die zijn onder de klif overhang gebouwd.

 

 

We zijn ook een dag een wandeling langs alle bruggen gaan maken. Je kunt er een rondje van maken. We hebben bij Owachomo Bridge geparkeerd en zijn bovenlangs naar Sipapu Bridge gelopen en zijn daar via trappen en ladders afgedaald naar de canyon.  De wandeling volgt de rivier door de canyon. Er was nu geen water in de rivier, we hebben deze wandeling zeven jaar geleden geprobeerd te maken in april en toen moesten we diverse keren door het water de rivier oversteken. Dat ging alleen maar door iedere keer je schoenen uit en aan te doen, dus dat hebben we toen niet gedaan. Via Kachina Bridge en Owachomo Bridge hebben we het rondje afgemaakt. Afgelopen nacht had het geregend, dus we konden goed zien dat er nog niemand anders de wandeling had gemaakt op die dag.

 

Capitol Reef NP

Na Natural Bridges NM zijn we via Lake Powell richting Capitol Reef NP gereden. We hebben gekampeerd op BLM sites net buiten het park. Het landschap lijkt hier wel een beetje op een buitenaardse planeet. Er liggen daar ook een aantal Geocaches verborgen en van sommige is veel werk gemaakt. Ze stellen soms ruimtewezens voor of iets dat met buitenaards leven te maken heeft.

 

In Capitol Reef NP zijn diverse dingen te doen.

De eerste dag zijn we een aantal korte wandelingen gaan maken. We hebben rotstekeningen bekeken en zijn naar Hickman Bridge gelopen. Het was druk in het park, het was bijna Thanksgiving, dat zal er wel mee te maken hebben gehad.

 

 

Een dag hebben een wandeling gemaakt die aan deze route ligt. Dit was een wandeling bij een oud pad van de ossenwagens van vroeger, de Old Wagon trail. Een wandeling met mooie uitzichten, wel de hele heenweg omhoog. Maar het voordeel is wel dat de hele terugweg omlaag gaat.

 

Daarna hebben we Chimney Rock Trail gelopen, aan de snelweg in het westkant van het park. Dat vinden we een hele mooie wandeling, er is een rotsformatie die op een schoorsteen lijkt en daar gaat de wandeling bovenlangs. Eerst een klim omhoog, maar dan heb je ook een schitterend uitzicht.

 

 

Een andere dag zijn we tot het einde van de Scenic Drive gereden, die gaat over in een gravelweg door een Canyon. Je rijdt tussen grote rotsblokken door en naast de weg zijn steile wanden. Aan het einde van de gravelweg beginnen twee wandelingen.

We hebben ze allebei gelopen. Eerst de langere Golden Throne Trail. Hier klim je naar een uitzichtpunt op de Golden Throne. De Golden Throne is de hoogste top in het park. Deze is 2.146 meter. Het uitzichtpunt was een stuk lager. De rots doet zijn naam wel eer aan, hij lijkt goudkleurig.

De andere wandeling is de Capitol Gorge Trail. Dat is een vlakke wandeling door de canyon. Hier is een stuk muur waar de vroegere reizigers namen en tekeningen hebben gemaakt, Pioneer Register, sommige zijn van rond 1880. Bij het begin van de wandeling, vrij hoog op de wand van de kloof, zagen we ook een rijtje namen. Deze zijn uit 1911, je vraagt je af hoe ze de namen daar gekregen hebben, in keurig schoonschrift ook nog, want in de afgelopen 100 jaar is de kloof niet zo ver dieper uitgesleten.

 

 

Burr Road

De Burr Road is een scenic route die door het zuiden van Capitol Reef NP gaat, je kunt dan over een gravelweg naar het noordelijke deel gaan of naar het zuiden richting route 261. We hadden gelezen dat de gravelweg vanuit het noorden in Capitol Reef NP naar de Burr Road ook veel wasbord had, en Nederlanders die we ontmoet hebben, hadden die gereden en konden dat bevestigen. Daarom zijn we alleen de Burr Road gaan rijden vanuit het westen een stukje Capitol Reef NP in en toen weer terug. Dat deel van de Burr Road is asfalt, alleen het stukje in het nationale park is gravel.

 

Het is een mooi stukje natuur langs de weg, je rijdt ook een heel stuk door de Long Canyon. Uiteindelijk ga je dus Capitol Reef NP in en na een aantal kilometers gaat de weg hier via haarspeldbochten naar beneden de Waterpocket Fold in. Er zitten hellingen van 12% in, je daalt over een mijl (1,6 km) ongeveer 1.000 feet (300 meter). Dat zag er mooi uit vanaf boven.

 

 

Vlak voor deze haarspeldbochten is ook een wandeling naar een uitzichtpunt waar je over de Waterpocket Fold uitkijkt, deze is zeker de moeite waard. Je kunt er met een 4x4 inrijden, maar wij hebben de 3 mijl erin gelopen (en terug). De Waterpocket Fold is een natuurlijk kanaal van ongeveer 160 km lang. Op dit moment stond er geen water in.

 

Petrified Forest SP

Vlak bij de plaats Escalante is een state park waar versteende bomen zijn. Er is een wandeling die langs de versteende bomen gaat. Het zijn geen hele boomstammen meer, omdat de barsten die in de omgevallen boomstammen zitten met water worden gevuld en door het bevriezen en ontdooien breekt de boomstam in stukken. Soms zit er erg veel kleur in.

 

 

Bryce Canyon NP

Bryce Canyon NP ligt best wel hoog, maar we hadden het geluk dat het nog steeds zonnig weer was en er nog geen sneeuw was. Ook hier weer vlak voor het park gekampeerd in het National Forest. Een deel van de camping in het park is nog wel open, maar het water is afgesloten.

 

 

We hebben alle uitzichtpunten bekeken in Bryce Canyon NP. Er is een scenic weg van 18 mijl lang naar het einde die we hebben gereden en daar hebben we een korte wandeling gemaakt. Op de terugweg zijn we bij de uitzichtpunten gestopt, bij de meeste punten zie je veel hoodoos. Dit zijn rots pilaren waarvan de bovenkant van een hardere steensoort is dan de rest van de pilaar. Vaak is de bovenkant een hardere steensoort met een andere kleur.

Er is ook een uitzichtpunt waar je een natuurlijke brug kunt zien. Het wordt wel een natural bridge genoemd, maar eigenlijk is het een arch, omdat er nooit water onder door gestroomd heeft.

 

Het bekendste deel van Bryce Canyon NP is wat het amphitheater wordt genoemd. Dit is ook zeker het mooiste deel. We zijn hier twee dagen gaan wandelen. Beide keren was het aan het begin van de wandeling nog onder nul, maar ook hadden we de zon erbij, dus dan warmt het snel op.

 

De eerste wandeling begon met de Queens Garden Trail. Er is een uitstapje naar een rots pilaar die lijkt op Queen Victoria die op de troon zit. De wandeling ging verder met een deel van de Navajo Loop Trail en daarna de Peekaboo Loop Trail. We zijn geëindigd met de rest van de Navajo Loop Trail. Aan het einde van de wandeling is een stukje dat bekend staat als Wall Street. Dat is een heel mooi stukje. Je loopt via vele haarspeldbochten omhoog, naar de bovenkant van de rim. We hadden een deel van deze wandeling al eens eerder gelopen, maar het blijft mooi. Van bovenaf heb je een goed uitzicht, maar het is toch mooier om af te dalen tussen alle rotsen.

 

 

De tweede lange wandeling die we hebben gemaakt is de Fairyland Loop. Deze wandeling is een stuk rustiger. Ook hier weer hele mooie rotspartijen en pilaren. Je komt onderweg langs een rotsformatie die op de Tower Bridge in Londen lijkt. Ook kom je langs de Chinese muur. Met wat fantasie kun je in veel rotsen wel iets zien.

 

Een van de avonden kwam het internationaal ruimtestation (ISS) over, dat hadden we gelezen. Je zou het 4 minuten kunnen zien en het zou lijken op een vliegtuig dat heel hoog vloog en snel overging. Het was koud, maar we zijn naar buiten gegaan en hebben het ook over zien vliegen. Heel bijzonder en het blijft verbazingwekkend dat ze het op de minuut af kunnen zeggen hoe laat het over zal vliegen.

 

Zion NP

Normaal gesproken mag je Zion Canyon niet in met je eigen auto, het grootste deel van het jaar rijden dan shuttlebussen. Aangezien het nu winter is rijden er geen shuttlebussen meer en mag je met je eigen auto het park in. Dat klinkt leuk, maar de meeste parkeerplaatsen bij de wandelingen zijn erg klein, wordt daar juist nu onderhoud aan gedaan en het is ook in de winter best druk in het park. Gelukkig gaan we meestal bijtijds op pad en hebben we altijd een plekje kunnen vinden.

 

 

We zijn twee dagen Zion NP in geweest.

De eerste dag hebben we een wandeling gemaakt naar Observation Point. Aan het begin van de wandeling vroor het nog, maar we gingen al gelijk omhoog, daar krijg je het warm van. Na een behoorlijke klim liepen we een stukje door een smalle kloof. Daarna gingen we weer omhoog. Het laatste deel dat we omhoog gingen liepen we tegen een bergwand aan. Dat zagen we pas goed toen we op het eindpunt waren, tijdens de wandeling omhoog valt het niet zo op. Het eindpunt van de wandeling lag 650 meter boven het begin. Een hele klim, maar het ging niet al te steil. Bovenop natuurlijk een mooi uitzicht. Ook de chipmunks (kleine eekhoorns) ontbraken niet. Je mag ze niet voeren, maar als je even niet oplet zitten ze in je rugzak.

 

De tweede wandeling ging naar Angels Landing. Dit is een bijzondere wandeling, de laatste 800 meter klim je omhoog over rotsblokken op een smalle richel met aan beide kanten een afgrond. Er is een uitgezet pad, maar het is klimmen en klauteren, deels hangen er kettingen om je te helpen. Vanaf 2004 zijn er zeven mensen verongelukt op deze wandeling.

We begonnen er ook aan met het idee om bij het laatste uitzichtpunt te kijken of we het wel of niet tot het einde zouden lopen. Het begin van de wandeling liep lekker, dan ga je zig zaggend omhoog en aan het einde daarvan ga je om de rots heen en loop je een stukje door een kloof. Aan het einde van die kloof ga je weer omhoog via het Walters Wiggles zigzag pad dat vrij steil omhoog loopt. Je komt dan uit bij Scout Lookout.

 

 

Dit is het punt waar vanaf het pad veel avontuurlijker wordt. We hebben dat eens bekeken en toen besloten dat we het niet gingen doen. Daar dus genoten van het uitzicht en weer terug gelopen naar beneden.

We hebben nog een stuk aan de wandeling vastgeplakt door verder te lopen naar de Lower Emerald Pool. Daar hingen al ijspegels aan de reling. Ook was het pad daar spiegelglad vanwege bevroren water. De waterval was nog niet bevroren. De ijspegels zijn een mooi gezicht, maar een deel van het pad was al niet meer te lopen vanwege het ijs. Wij konden nog door de modder aan de zijkant lopen, maar de borden om het pad af te sluiten stonden al klaar.

 

Aan het begin van de Angels Landing wandeling hangt een foto van de wandeling in de zomer. Dan is het gewoon file lopen, het is een hele populaire wandeling. Ook nu in december was het best druk.

 

De staat Utah

In de ruim twee maanden van deze periode hebben we een groot deel in de staat Utah doorgebracht, zo'n 40 dagen.

Het Colorado Plateau ligt gedeeltelijk in deze staat. Dat ligt in de hoek van de staten Utah, Arizona, New Mexico en Colorado.

Dit is een staat met veel rode rotsen in de zuidelijke helft. Het is toch wel een van de mooiere gebieden in The States voor ons met veel natuurparken om te bezoeken.

 

Het Colorado Plateau ligt best wel op hoogte, maar het heeft ons verbaasd hoeveel cactussen er groeien. In de winter ligt hier toch best veel sneeuw. Wij hebben het erg getroffen met het weer. Wel vaak frisse nachten met temperaturen onder nul en zelfs nachten tot min elf, maar overdag hebben we heel vaak zon gehad. Het is dan niet altijd warm genoeg om buiten te zitten, maar het voelt al snel aangenaam. We beseffen dat we veel geluk hebben gehad met het weer, want in november kan het al op veel plekken sneeuwen.

Wat ons ook is opgevallen in Utah is dat je vaak een blauwe lucht hebt, maar om de lucht zonder vliegtuigstrepen te zien is bijna onmogelijk. Er is hier heel veel vliegverkeer.